Odpowiadamy wprost, bez „to zależy"

Zależy od sektora i wielkości firmy — i to da się sprawdzić w jednej rozmowie. Polska wdrożyła dyrektywę nowelizacją ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, która weszła w życie 3 kwietnia 2026.

Termin na wpis do wykazu podmiotów kluczowych i ważnych minął 3 października 2026. Kolejne to 3 kwietnia 2027 — wdrożenie obowiązków, w tym systemowego podejścia do bezpieczeństwa — oraz 3 kwietnia 2028, czyli pierwszy obowiązkowy audyt dla podmiotów kluczowych; od tego momentu organy mogą też nakładać kary administracyjne.

Jeśli nie zdążyliście z wpisem, nie jest to powód, żeby odpuścić kolejne terminy — tylko żeby zacząć od niego.

Dla podmiotów kluczowych do 10 mln euro lub 2% rocznego obrotu światowego, dla podmiotów ważnych do 7 mln euro lub 1,4% obrotu. Ustawa przewiduje też odpowiedzialność osobistą kierownictwa — do 300% miesięcznego wynagrodzenia. To zmiana filozofii: kary przestały być symboliczne.

Wycenę podajemy po krótkiej rozmowie, w której ustalamy zakres — nie po wypełnieniu formularza. Bez znajomości zakresu każda liczba byłaby zgadywaniem, a tego nie robimy.

Na cenę wpływają cztery rzeczy: liczba lokalizacji i stanowisk, liczba systemów krytycznych, to czy audyt ma objąć testy techniczne czy sam przegląd organizacyjny, oraz to, czy kończymy na raporcie, czy wdrażamy rekomendacje. Napiszcie przez formularz, w jakiej jesteście sytuacji — wrócimy z zakresem i ceną, zwykle w ciągu jednego dnia roboczego.

Od jednego procesu, który jest kosztowny i powtarzalny — nie od wyboru modelu. Zaczynamy od audytu gotowości: gdzie są dane, kto ich używa, co wolno z nimi zrobić i czy proces w ogóle nadaje się do automatyzacji. Dopiero potem rozmawiamy o narzędziach.

Nie podajemy widełek, bo każda liczba oderwana od Waszego procesu byłaby zmyślona — ta sama funkcja potrafi kosztować kilkukrotnie różnie w zależności od tego, w jakim stanie są dane. Podajemy za to, od czego cena zależy, żebyście mogli sami ocenić skalę.

Największą pozycją prawie nigdy nie jest sam model, tylko doprowadzenie danych do stanu nadającego się do użycia i połączenie rozwiązania z systemami, które już macie. Dalej: liczba integracji, wymagany poziom kontroli nad danymi — model działający lokalnie kosztuje więcej niż usługa w chmurze — oraz to, ilu osób to dotyczy.

Dlatego wyceniamy pilot jednego procesu: zamknięty zakres, termin i kryterium sukcesu ustalone z góry. Opiszcie proces, który Was uwiera, w formularzu kontaktowym — wrócimy z zakresem i wyceną, zwykle w ciągu jednego dnia roboczego.

To zależy wyłącznie od tego, z której wersji narzędzia korzystacie — i jest to pierwsza rzecz, którą sprawdzamy. W darmowych i konsumenckich planach popularnych asystentów treść rozmów bywa domyślnie wykorzystywana do dalszego rozwoju modelu. W planach biznesowych i w dostępie przez API dostawcy zwykle deklarują, że danych klienta do trenowania nie używają — ale to trzeba sprawdzić w konkretnej umowie, a nie zakładać.

Jeśli odpowiedź „zwykle nie używają” to za mało — bo macie tajemnicę przedsiębiorstwa, dane medyczne albo zobowiązania wobec kontrahenta — zostają dwie drogi. Pierwsza: model działający lokalnie, na Waszym sprzęcie, gdzie dane fizycznie nie wychodzą z firmy. Druga: warstwa, która wykrywa i maskuje dane osobowe, zanim zapytanie opuści firmę — tak działa SOWA Privacy. Obie da się łączyć.

Tak, ale nie „po prostu zaczynając korzystać” — potrzebny jest zestaw decyzji, które trzeba podjąć przed, a nie po.

Od strony RODO: umowa powierzenia przetwarzania z dostawcą, sprawdzenie, gdzie dane są przetwarzane i czy wychodzą poza EOG, oraz zasada minimalizacji — do narzędzia trafia tylko to, co jest potrzebne do wykonania zadania. Do tego pisemna zasada, czego nie wolno wkleić, i przeszkolenie zespołu. Bez tego ostatniego reszta jest teorią: najczęstszym źródłem wycieku nie jest dostawca, tylko pracownik, który wkleił całą umowę, żeby „szybko streścić”.

Przy tajemnicy zawodowej — adwokackiej, lekarskiej, radcowskiej — poprzeczka jest wyżej i zgoda klienta czy pacjenta nie zawsze ją zdejmuje. Tam realne opcje to anonimizacja przed wysłaniem albo model działający lokalnie.

Odbiorcą i źródłem wiedzy. Chatbot na stronie odpowiada ludziom z zewnątrz i opiera się na treściach, które i tak są publiczne — ofercie, cenniku, FAQ. Jego zadaniem jest odsiać pytania powtarzalne i doprowadzić resztę do człowieka.

Asystent na dokumentach firmy działa do wewnątrz. Odpowiada na pytania pracowników, korzystając z umów, procedur, instrukcji i dokumentacji projektowej, i — to jest kluczowa różnica — wskazuje, z którego dokumentu wzięła się odpowiedź. Dzięki temu da się ją sprawdzić, zamiast jej wierzyć. Oba rozwiązania budowaliśmy: chatboty na stronach klientów i lokalną bazę wiedzy na dokumentach firmy.

Tak — w części dotyczącej przejrzystości, i ona obowiązuje już od 2 sierpnia 2026 roku. W praktyce oznacza to trzy rzeczy: użytkownik musi wiedzieć, że rozmawia z maszyną, a nie z człowiekiem; określone treści syntetyczne — na przykład deepfake — podlegają obowiązkowi oznaczania; a pracownicy, którzy z narzędzi korzystają, muszą być w ich używaniu przeszkoleni — ten ostatni obowiązek obowiązuje od 2 lutego 2025.

To, czego większość firm się obawia, czyli ciężka dokumentacja dla systemów wysokiego ryzyka, dotyczy wąskiej grupy zastosowań — rekrutacji, scoringu kredytowego, systemów używanych w edukacji czy infrastrukturze krytycznej — a termin na to przesunięto na 2 grudnia 2027. Jeśli używacie asystenta do pisania ofert, nie jesteście w tej grupie.

Pilot jednego procesu to zwykle kilka tygodni od rozmowy do działającego rozwiązania, pod warunkiem że dostęp do danych jest po Waszej stronie załatwiony. Najdłużej trwa nie budowa, tylko czekanie na dostępy i na decyzję, kto z Waszej strony odpowiada za proces.

Od Was potrzebujemy trzech rzeczy: jednej osoby decyzyjnej, która zna proces od środka i może powiedzieć „tak” lub „nie”; dostępu do danych i systemów, których dotyczy pilot; oraz paru godzin tygodniowo na rozmowę i testy. I jeszcze jednej, trudniejszej: zgody na to, że część pomysłów odpadnie po pierwszych testach. Jeśli projekt ma przejść tylko dlatego, że został ogłoszony, lepiej go nie zaczynać.

Częściej, niż wynikałoby to z tego, co słychać na konferencjach. Nie opłaca się, gdy proces zdarza się rzadko — przy kilkunastu dokumentach miesięcznie taniej wychodzi zrobić je ręcznie. Nie opłaca się, gdy wiedza potrzebna do decyzji siedzi w głowach ludzi, a nie w systemach: nie ma czego podać modelowi. Nie opłaca się, gdy wynik musi być w stu procentach poprawny i nikt go nie sprawdza przed użyciem — wtedy potrzebna jest reguła, nie model.

I najczęstszy przypadek: nie opłaca się, gdy prawdziwym problemem jest organizacja pracy albo źle zaprojektowany formularz, a AI ma to przykryć. Kilka razy kończyliśmy taką analizę rekomendacją zmiany procesu i skryptu za ułamek budżetu, który klient miał przygotowany na AI. To też jest wynik projektu.

Nie. Biuro mamy w Krakowie (Diamante Plaza, Jana Dekerta 24), a projekty prowadzimy dla klientów w całej Europie — zdalnie i na miejscu, po polsku i po angielsku.

Zwykle w ciągu jednego dnia roboczego. Pierwsza rozmowa jest bezpłatna i niezobowiązująca — służy ustaleniu problemu, nie prezentacji oferty.

Tak, standardowo przed rozmową o szczegółach. Jeśli macie własny wzór — pracujemy na Waszym.

Jedna osoba po naszej stronie odpowiada za projekt od analizy do odbioru. Nie przekazujemy klientów między działami i nie zmieniamy opiekuna w trakcie.